Katarzyna Boni

Kontener. Miasto-obóz. O jordańskim Zaatari, drugim na świecie pod względem liczby ludności obozie dla uchodźców. (Dolne Młyny)

Specjalizuje się w pisaniu o Azji, spędziła na tym kontynencie ponad pięć lat pracując w Indiach, Japonii, Chinach, Kambodży, Tajlandii, na Filipinach i w Indonezji.
Skończyła Kulturoznastwo na UW i Psycholgię Społeczną na SWPS, a także Polską Szkołę Reportażu przy Instytucie Reportażu.
Od dziesięciu lat współpracuje z największymi magazynami podróżniczymi na polskim rynku. Publikuje również w „Dużym Formacie”, „Piśmie” i „Kontynentach”. W maju 2014 ukazała się książka „Kontener” napisana wspólnie z Wojciechem Tochmanem. W 2016 roku wydałam książkę „Ganbare! Warsztaty umierania” o życiu w Japonii po potrójnej katastrofie. Książka była nominowana do nagrody Kapuścińskiego, nagrody Conrada, a także do Travelerów. Została nagrodzona Nagrodą Literacką Gryfia w 2017 roku.
Obecnie pracuje nad książką o życiu w utopijnym mieście na południu Indii – Auroville”.

Spotkanie odbyło się 6 lipca o godzinie 20:00, poprowadził je Konrad Kruczkowski.  

Konrad Kruczkowski: „Możemy powiedzieć, że efektem wojny w Syrii i w tym rejonie świata jest jakaś forma emancypacji kobiet”? 

Katarzyna Boni: „Ja myślę, że to jest stawianie kobiet w sytuacji, w której nagle muszą ratować rodzinę. Często te kobiety nie mają mężów, ojców, braci – muszą same zdobywać jedzenie dla swoich dzieci. Czy to jest emancypacja? W tym momencie nie użyłabym tego pojęcia, bo emancypacja jest czymś pozytywnym. W tej sytuacji nie widzę niczego pozytywnego (…) Inaczej jest w obozach – tam utarte role społeczne z czasu pokoju często ulegają odwróceniu i rzeczywiście można mówić o emancypacji”. 

Odsłuchaj całą rozmowę  

Katarzyna Boni

Kontener. Miasto-obóz. O jordańskim Zaatari, drugim na świecie pod względem liczby ludności obozie dla uchodźców. (Dolne Młyny)

Specjalizuje się w pisaniu o Azji, spędziła na tym kontynencie ponad pięć lat pracując w Indiach, Japonii, Chinach, Kambodży, Tajlandii, na Filipinach i w Indonezji.
Skończyła Kulturoznastwo na UW i Psycholgię Społeczną na SWPS, a także Polską Szkołę Reportażu przy Instytucie Reportażu.
Od dziesięciu lat współpracuje z największymi magazynami podróżniczymi na polskim rynku. Publikuje również w „Dużym Formacie”, „Piśmie” i „Kontynentach”. W maju 2014 ukazała się książka „Kontener” napisana wspólnie z Wojciechem Tochmanem. W 2016 roku wydałam książkę „Ganbare! Warsztaty umierania” o życiu w Japonii po potrójnej katastrofie. Książka była nominowana do nagrody Kapuścińskiego, nagrody Conrada, a także do Travelerów. Została nagrodzona Nagrodą Literacką Gryfia w 2017 roku.
Obecnie pracuje nad książką o życiu w utopijnym mieście na południu Indii – Auroville”.

Spotkanie odbyło się 6 lipca o godzinie 20:00, poprowadził je Konrad Kruczkowski.  

Konrad Kruczkowski: „Możemy powiedzieć, że efektem wojny w Syrii i w tym rejonie świata jest jakaś forma emancypacji kobiet”? 

Katarzyna Boni: „Ja myślę, że to jest stawianie kobiet w sytuacji, w której nagle muszą ratować rodzinę. Często te kobiety nie mają mężów, ojców, braci – muszą same zdobywać jedzenie dla swoich dzieci. Czy to jest emancypacja? W tym momencie nie użyłabym tego pojęcia, bo emancypacja jest czymś pozytywnym. W tej sytuacji nie widzę niczego pozytywnego (…) Inaczej jest w obozach – tam utarte role społeczne z czasu pokoju często ulegają odwróceniu i rzeczywiście można mówić o emancypacji”. 

Odsłuchaj całą rozmowę